بی تو هرگز

yanliz92 — Wed, 21 Nov 2007 16:23:36 GMT

سرمايه ي عمر آدمي يک نفس است

اين يک نفس از براي يک هم نفس است

گر نفسی با نفسی هم نفس است

آن يک نفس از براي يک عزيز بس است

تنهایی

yanliz92 — Sun, 29 Jul 2007 10:59:19 GMT

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بی پروا و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی ، دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگانِ خفته را آشفته تر سازد

و بدینسان بشکند دائم سکوت مرگبار را .......!!!!

همه چیز را فقط او می داند ...

yanliz92 — Mon, 18 Jun 2007 11:45:18 GMT

بنام تنها دوست بشر

در یک نیمه شب تاریک که فقط سکوت حکم فرما بود در گوشه ای نشست و به فکر فرو رفت.

گذشته ای که داشت ، با خاطره ها،شادی ها،غم ها و قصه هایی که، نقش داشت در بوجود آوردنشان

و نیز به حال که هم اکنون در آن زندگی میکرد و بازیهایی که در این قصه با آنها دست و پنجه نرم می کرد. و هم به آینده به آینده ای که نمی شد آن را پیش بینی کرد. مثل زندگی حال او که این قصه را نیز می توانست در گذشته پیش بینی کند. و خدایی که در طول همه قصه همیشه بوده و هست.

او می دانست که شادی ها غم ها یش پایدار نخواهد بود این قانون بازی بود و کاریش هم نمیشد کرد

ولی شاید طبیعت او و یا هر انسانی بود که با اینکه می دانستند این زندگی فقط یک قصه هست. بعضی صحنه ها را با عشق و بعضی ها را با نفرت بازی می کردند اما او همیشه سعی می کرد که فقط روشنایی در قصه او باشد و بس.

شاید کمتر کسی مثل او چنین تفکری داشتند و چنان سرگرم بازی های قصه شده اند که یادشان رفته این قصه هم مثل همه قصه های خوب و بد یه روز پایانی هم خواهد داشت. او لز لول هم می دانست که قایقش شکستنی بود. و همیشه سعی داشت تا این پایان را از یاد نبرد تا باعث شود در قصه خود از نفرت و بدی هیچ ننویسد چون این قصه وقتی نوشته می شود دیگر قابل پاک کردن و دوباره نوشتن نبود و اینو اون خیلی خوب می دونست...

وقتی که خوب فکر می کرد می دید دلیلی برای بد بودنِ نقش اول قصه اش پیدا نمی کرد چون قصه اش شاید کوتاه باشد. وقتی بعضی از برگ های قصه اش رو که در گذشته های دور و نزدیک نوشته بود ورق می زد بابا گفت: افسوس...

چون نا خواسته و یا شاید خواسته،قصه های بدی نوشته بود قصه هایی که در نقش اول قصه رو از روشنایی ونور ... نوشته بود. دور و گیچ ((در به در)) کمی فکر کرد و علت رو به قصه اش همون دیو و جادوگر قصه ها که همیشه در قصه ها به شکل های گوناگون مردم رو گمراه می کردند. نوشت ولی او مثل مردم ساده لوح نبود و نباید قول دیو زشت قصه ها رو که او بهش شیطان می گفت می خورد.

قدرت پاک کردن چنین قصه هایی رو نداشت و این موضوع همیشه قلب او رو به درد می آورد. به یاد قلبش افتاد ولی به قلبی که دوسش به او هدیه داده بود دوستی که همیشه در آرزوی دیدنش بود و می دانست در پایان قصه موفق به دیدنش خواهد شد. پس به او پناه برد تا شاید با شنیدن صدای کوچولوی قصه ما قسمت های بد و تاریک رو پاک و پاکیزه کند.

با پی بردن به اصل قصه که سایر نویسنده ها به آن پی نبرده بودند تصمیم گرفت تا به گرفتاری ها و بدی ها و زشتی ها زیاد خودش رو ناراحت نکند چون پایدار نخواهند بود. تصمیم گرفت تا دیگر اجازه ندهد دیو قصه ها وارد قصه او شوند و اگر هم وارد شوند او مثل یک سرباز شجاع و یا مثل یک قهرمان به جنگ دیو برود.

با پی بردن به اصل قصه دیگر گذشت یرایش راحت و بعد از مدتی یه چیز عادی شده بود

با پی بردن به اصل قصه دیگر به سایه هایی که می خواستند او را ناراحت و اذیت کنند فقط می خندید و دیگر هیچ ناراحت نشد. و به شکرانه قلبی که دوسش به او هدیه داده بود برای سایه ها نفرین نکرد. بلکه از دوسش می خواست تا آنها را نیز روشن کند به اصل قصه تا شاید آن سایه ها هم دیگر در قصه خود ، تاریکی را راه ندهد و تباه نشود.

با پی بردن به اصل قصه گاهی دلش هم می گرفت چون به برخی از نقش های قصه عادت کرده بود و به یکی عاشق (به یک فرشته زمینی ).چون کوچولوی قصه ما یک زمینی خسته بود و این فرشته فقط امیدی بود برای او ، برای به روشنایی رسیدن.

وقتی فکر می کرد که این قصه او نیز پایان دارد و تمتم این دوست داشتنی ها .(فرشته ، پدر ، مادر ،آرین ، قلم او ، تنهایی هایش و خلوتهایش و ... )زمانی خوابی بیش نخواهد بود دلش می گرفت .

ولی نه نباید ناراحت می شد چون شاید اگر قصه او پایان خوشی داشت و پر بود از عطر خوش بهشت اگر پر بود از خوبی ، اگر پر بود از گذشت و خوبی ، اگر پربود از عشق شاید بعد از پایان قصه دوستش که از اول قصه بود و می دید و می شنید و صبور بود و مهربان با خواندن قصه کوچولوی قصه ما ، همه عروسک های قصه رو که آنها هم پایانی خواهند داشت برایش برای همیشه زنده کند و تازه برای عروسک ها شخصیت های همیشه زنده و پایدار در کنار او بخشد.

فرشته زمینی صدای نغمه تنهایی کوچولوی قصه ما رو شنیده بود و حاضر بود تا پایان قصه با او باشد پس این حق رو داشت تا این قصه رو با هم بنویسند و به پایان برسونن . پس تصمیم گرفت تا همیشه با فرشته و بچه هاش بمونه تا فرشته هم به او کمک کنه در به کامل شدن . تا وقتی که کوچولوی قصه ما اگر گاهی یادش رفت که این فقط قصه هست و بس ، یادش بیندازه و کمکش کنه . تصمیم گرفت تا همیشه در کنار فرشته بماند و تکیه گاهی باشد برای وی . تا پایان راه . و آفتابی لب پشت بام آنها که به رفتارشان می نگرد.

و تصمیم گرفت به سایر زیبایی ها قصه اگر چه بسیار زیبا جلوه کنند دل نبندد. فقط به دوستش و به فرشته دل بست .

دست از نوشتن برداشت و باز هم در تاریکی و خلوت خویش به فکر فرو رفت . او به اولین شروع فکر می کرد و نیز به پایانی ... و به قصه ... و به خودش ... و به قصه هایی که باز از فردا باید نوشت . و به خوبی ها ... بدی ها ... به مردم . وبه این زندگی اسرار آمیز.

او می دانست و به خاطر این دانستن باید رفت . و می دانست که هیچ نمی داند. پس فقط باید راه را صبور صبور و آرام با همیشه به خاطر داشتن قصه ، می پیمود.

دیگر به اذان صبح چیزی نمانده و وقت بسیار اندک. (( همه چیز را فقط او می داند ... )).

(( آرش میرزائی. شب دوشنبه 17/7/1385))

yanliz92 — Wed, 02 May 2007 19:51:18 GMT

« بیاد آرش تنهاترین »

زندگی یعنی دویدن بی امان در وادی عشق رفتن اما نرسیدن بر سر آبادی عشق

* * *

سعی کن همیشه تنها باشی

زیرا تنها به دنیا آمده ای و تنها از دنیا خواهی رفت

بگذار عظمت عشق را درک کنی زیرا آنقدر عظیم است

که تو را و هستی تو را نابود می کند

بگذار خانه عشقت خالی از وجود کسی باشد

زیرا اگر عشق در آن منزل کند به ویرانه هایش هم رحم نمی کند

اما... اگر روزی آمد که عاشق شدی

تنها یک نفر را دوست داشته باش

بخواب. بخند و قدم بردار تنها به خاطر او

بگذار عشقی پاک مقدس و آسمانی داشته باشی

چگونه فراموشت کنم

yanliz92 — Wed, 18 Apr 2007 13:04:06 GMT

چگونه فراموشت کنم تو را ،
که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم .
برایم تمامی اسمها بیگانه شده اند و همه خاطرات مرده اند .
دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می دهم . فکرم را نیز به تو می دهم .
بازوانم را به تو می بخشم ، و نگاهم از آن توست ، و شانه هایم که نپرس .
دیگر با من غریبه اند و تمامی لحظات تو را می خواهند و برای عطر نفسهایت دلتنگی می کنند .
چگونه فراموشت کنم تو را .
که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت همرنگ نوشته هایم باشد .
پیشترها سبز را نمی شناختم ، بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم . سبز را با تو
شناختم و دلم می خواهد که با یاد تو همیشه سبز بنویسم . دلت را به من بده ،
فکرت را به من بده سرت را روی شانه هایم بگذار.و بگذار عطر نفسهایت را میان هم قسمت کنیم.
حال بگو چگونه فراموشت كنم ؟...

yanliz92 — Mon, 16 Apr 2007 12:08:18 GMT

هوالباقی

گفتم که چرا رفتی و تدبیـــر نه این بود

گفتاچه توان کرد که تقدیر چنیـــــن بود

گفتم که نه وقت سفرت بود به این زود

گفتا که نگو مصلحت حق چنیـــــن بود

دست بـیرحـم روزگــار گلـی ازگلهـــای خوش عطــرو بوی معرفـت را برچیــد

با کمال تاسف وتالم در گذشت جوان ناکام*** آرش میرزایی *** دوست عزیزم

صاحب وبلاگ * تـنهـام * را به تمامی دوستان وآشنایان وخانواده آن مرحوم

تسلیت عرض نموده وصبر جزیل برای بازماندگان از خدای بزرگ آرزومندیـم

برای شادی روح پاکش فاتحه

.((( خدایش بیامورزد ))).

تنها ترین برای همیشه تنها شد

www.tanham-arash.blogfa.ir

yanliz92 — Sun, 08 Apr 2007 11:43:06 GMT

دستم بوي گل ميداد من رو به جرم گل چيدن گرفتند و محاکمه کردند ولي کسي فکر نکرد شايد من گل کاشته باشم

وقتي يکي رو دوست داريم بجاي اينکه کاري کنيم که هيچ وقت ناراحت نشه ، بيشتر از همه اونو اذيت مي کنيم بيشتر از همه به اون گير ميديم ،بيشتر از همه دل اونو ميشکنيم و... نمي دونم چرا؟ چرا وقتي قلب يه کسي رو تو دستامون مي گيريم خيلي راحت بهش زخم مي زنيم خيلي راحت... بعد توقع داريم که با يک عذر خواهي ما رو ببخشه ... ولي اون اينقدر خوبه که هيچ وقت به دل نمي گيره ، آخه جدا عاشقه.....اما اگه اون اين کارو با تو کنه تو چي کار مي کني؟

yanliz92 — Fri, 06 Apr 2007 11:55:18 GMT

میدونی بعضی وقتا زبون به اندازه ی چشم درک نمی کنه

واسه همینه که واسه تعریف کردن کم می آره و خاموش می شه

ولی چشم وقتی اوج یه چیزو می بینه تازه بازتر می شه و می خوادبیشتر ببینه

واسه همین خیلی از قشنگی ها رو می شه دید اما نمی شه نوشت واسه همینه

که بعضی از آدما نمی تونن به طرف مقابلشون بگن : دوست دارم...!!

فقط تو...

yanliz92 — Sun, 11 Mar 2007 11:52:18 GMT

باعث آن شدی که آنچه در درون منست باید بگم تا اندکی راحت شوم...

تورا دوست دارم و همیشه جای تو درقلبم خالی است،

قلب من، امیدمحبت من، جان من و رویای من، تویی...

زندگی باخواب های تو زیباست ولی با هجر تو بی حدوآزاردهنده است.

کاش می دونستی

yanliz92 — Wed, 21 Feb 2007 15:30:18 GMT

کاش می دونستی چقدر دلم هر روز بهانه تو رو ميگيره...

کاش می دونستی چقدر دلم هوای با تو بودن رو کرده...

کاش می دونستی چقدر دلم از اين روزهای سردِ بي تو بودن گرفته...

کاش می دونستی چقدر دلم برای ضرب آهنگ قدمات ، گرمی نفسات، مهربانی صدات تنگ شده...

کاش می دونستی چقدر دلواپس توام...

کاش می دونستی چقدر تنهام ، چقدر خسته ام و چقدر به حضور سبزت محتاجم...(Mah)